Honden, katten en fretten zijn zogeheten ‘carnivoren’.  Het woord ‘carnivoor’ is afgeleid van het latijnse ‘carne’ (vlees) en ‘vorare’ (verscheuren): ‘vleesverscheurders’ dus.  (Dit is wel een klein beetje een misleidende term, want het gaat eigenlijk niet om alleen het vlees… Ook de botten, de organen en zelfs de vacht van de dieren die opgegeten worden zijn belangrijk).  De drie opvallendste kenmerken die een dier tot carnivoor maken zijn:

• het gedrag
• het gebit
• (de lengte van) het maagdarmstelsel

Het gedrag
Hoewel sommige carnivoren eerder aaseters zijn, zijn de meeste van hen echte jagers.  Dit is een karakteristiek die we ook bij onze honden, katten en fretten maar al te duidelijk naar voor zien komen, bijvoorbeeld tijdens het spelen.    

Het gebit
Om te jagen heb je natuurlijk ‘gereedschap’ nodig. Vandaar dat honden, katten en fretten uitgerust zijn met zowel klauwen als een gespecialiseerd gebit.  De snijtanden, vooraan in de mond, zijn bij carnivoren van weinig nut en daarom nogal klein.  De nadruk ligt daarentegen op de vaak impressionante hoektanden, en op de kiezen. De hoektanden dienen om er een prooi mee vast te grijpen en de fatale beet mee uit te voeren.  De kiezen zijn zogenaamde knipkiezen, want ze zijn scherp en de kiezen van de bovenkaak glijden làngs de kiezen van de onderkaak zodat ze een knippende beweging maken (er is geen sprake van een plat maalvlak zoals bij de kiezen van planteneters).  Dit is iets meer uitgesproken bij katten en fretten dan dat het bij honden is.

Het maagdarmstelsel
Als we kijken naar het maagdarmstelsel van een koe dan zien we 3 voormagen, waaronder een immens grote pens, 1 echte maag die in verhouding erg klein is, en ettelijke meters darm. Een koe eet gras. Een paard heeft geen voormagen en slechts een kleine maag, maar daarop volgen ook weer ettelijke meters darm met in dit geval een immense blinde darm. Een paard eet gras. Een konijn heeft evenmin voormagen, 1 maag en daaropvolgend opníeuw ettelijke meters darm waaronder ook hier weer een grote blinde darm. Ook een konijn eet gras. Het feit dat deze dieren gras, dat voornamelijk bestaat uit cellulose, kunnen benutten hebben ze grotendeels te danken aan die vele meters darm en respectievelijk die grote pens of blinde darm.  Daarin bevinden zich namelijk speciale bacteriën die dat gras als energie kunnen gebruiken om zich te vermenigvuldigen. Bacteriën bestaan uit eiwit en het is dat eiwit dat voedzaam is voor koe/paard/konijn. Daarenboven produceren diezelfde ook vitaminen, die vervolgens door het dier in kwestie kunnen worden opgenomen.

Honden, katten en fretten beschikken niet over een pens. Daarnaast is de blinde darm van honden en katten heel klein, en een fret moet het al helemààl zonder doen.   Bijgevolg kunnen die ‘plantenverterende bacteriën’ niet gedijen in het maagdarmstelsel van deze dieren. Maar dat is ook niet nodig want het hoofdbestanddeel van vlees (spieren) is eiwit. Het verteringsproces van carnivoren is dan ook in de eerste plaats een eiwitvertering: hun maag produceert een sterk zuur (maagzuur = zoutzuur = HCl) en dat zuur gaat op zijn beurt een enzym activeren dat het eiwit als het ware in kleine stukjes knipt. Verderop, in de dunne darm, worden die stukjes nog verder verknipt tot ze klein genoeg zijn om opgenomen te worden door de wand van de darm, in het bloed.  De darmen van carnivoren zijn ook veel korter, gezien de vertering bij vleeseters op deze manier veel meer ‘recht door zee’ is (zonder dat het voedsel eerst nog allerhande complexe omzettingen moet ondergaan door bacteriën). Het gevolg van dit alles is uiteraard dat hond, kat en fret nog weinig kunnen beginnen met plantaardig materiaal.

Ook de verdere verwerking van de opgenomen voedingsstoffen (onder meer in de lever) is verschillend bij carnivoren. Honden lijken hierin nog iets flexibeler te zijn en waarschijnlijk hebben ze dit te danken aan het feit dat hun voorvaders, de wolven altijd al wat minder ‘kieskeurig’ geweest zijn. Dit vinden we eveneens terug in het feit dat honden door de eeuwen heen ook maar al te vaak afval en voedselresten van de mens verorberden. Katten en fretten daarentegen zijn in de loop der evolutie zodanig aangepast aan het -uitsluitend- eten van hele prooidieren dat bvb. bepaalde koolhydraatverwerkende enzymen die ‘standaard’ aanwezig zijn bij andere dieren, niet meer aanwezig zijn bij kat en fret. Het had immers geen nut om energie en bouwstoffen te steken in de aanmaak van deze enzymen, ze waren toch compleet overbodig.  Katten en fretten zijn dan ook om andere reden gedomesticeerd geworden dan honden, namelijk om muizen te vangen en weg te houden bij de graanvoorraden en, in het geval van fretten, ook om er mee te jagen op o.a. konijnen